قسم به خون گل سرخ

 

سالروز پیروز ی خرمشهر را به همه ی مردم ایران تبریک عرض میکنم ویاد شهیدان را گرامی میدارم.درود بیکران به روان پاکشان .اینهم قسمتی از مثنوی یاد شهیدان:

....قسم به خون ِگل سرخ در پگاه ِبهار

به سوز سینه ی بلبل به ناله های ِهزار

قسم به عشق که شور آفرین ِمحفل هاست

قسم به لاله که از خاک ِآتشین دلهاست

به نغمه نغمه ی جانسوز نای ِخرمشهر

به چلچراغِ ِغم ِکوچه های ِخرمشهر

به روشنای ِظفر در طلوع ِخون شهید

به صبح ِصادق ِگل ،در تلألؤ خورشید

بدان شکسته ،به موج نفاق ،کشتی ِعشق

به سرو ِقامت ِبشکسته ی بهشتی ِعشق

 به سر زمینِ فلسطین که رفته بر بیداد

به قدس ِعشق که خاموش می کشد فریاد

قسم به خون شهیدان ِکربلای ِحسین

قسم به روح خدا، پیر ِآشنای خمین:

زجام لاله نیفتد ،شراب ِعشق ،از جوش

؛چراغ خونِ شهیدان نمی شود خاموش ؛

غلامرضا محمدی /کویر/.سروده شده در سالهای دفاع مقدس /

شهری متحدثان حسنت(تقدیم به استاد رهبران)

 

استاد محمود رهبران ازاساتید بزرگ خوشنویسی استان ما وایران هستند که افتخارآفرین مستمر این دیارند .استادی که با خضوع وفروتنی وسادگی چون چشمه ساری در کویر طراوت میبخشندوکویریان عاشق فرهنگ ومعنویت وهنر به اوعشق می ورزند.من نیز بدو مشتاقم وعاشق وسالهاست خستگیهای کویریم را با خط وخدّ او مرهم میبخشم .شعر ناقابل زیر تقدیم به اوست

شکایت نی ،حکایت جدایی هاست

شمیم وصل دارد وآذرخش ِفراق

     پریشانی مرا شکیبی نیست    

          در غربت آباد کویر مرا باتو آشنایی هاست

نی را تو بردار         تا نی نوازان را بنوازی

تا جراحت مرا در کتابت ِشیرینت مرهم نهی        

ششدانگ احساست را در قلم ریز

ازجاری عرفان وارادت لبریز کن

جاری شو از غبار تا جلی

تاششدانگ عطشم را شعله ور کنی .   وبعد موج موج،دریا برآری

از چلیپای دوست رقعه ای بساز 

     از طغرای مشکینش  بوی ریحان برانگیز

شکسته ای بنویس    که انیس دلهای شکسته است

مجذوب آن کلماتم که از هندسه ی خیالت نقش میگیرند

ومفتون آن جملاتم که آینه ی خط وخال ِنگارند

وقتی تو در شکوهِ نجابتِ خویش، غرقی

ودر محراب ِهنر "زهر چه رنگ تعلق پذیرد آزادی "

مرا به دیدار بخوان

ای که  الفبا رام انگشتان اشتیاق تو اند

و واژه ها با موسیقی قلمت در سماع.

نی را تو بردار . 

   حتّی سیا ه مشقهای تو    سپیدی عشق منند

و"من در آن آینه صد گونه تماشا دارم"

در سایه سار الف ِقامتِ دوست     سرو باشی وهمیشه سبز

زن هدیه ی بزرگ خدای عشق

 

 

هفته ها وروزها با نامهای مختلف می گذرند وما بی خیال وبی تامل غرق در دنیای خویش زندگی می کنیم .

هفته بزرگداشت مقام زن هم در گذر است  .مادران وبسیاری از زنان را نکو داشتید ودرود خدابر شما .اما زنان این فرشتگان فداکار واین آینه های خدا نمای عشق ومحبت هنوز مظلومند .دیروز جایی بودم

ادامه مطلب

تشبیه، بی وجوه شبَه خوش نیست

آرایه ها آستان بوسِ حضرت یارند

و زیورِ کلامِ شاعران، درجلای عشق

تشبیه را به شبهه نیالایید

حیف ازهنر ،که رذالت ِرذلی را به تصویر کشد

وحیف از شعور، که ولوبه تقبیح ِارتداد،،شعر تر انگیزد

توصیفِ جانوری را در حضیضِ فلاکت، تلمیحی دگر باید

ادامه مطلب

ازعطر گل باغ لبریز

                

 

می  بارد از بحر گوهـــــــــر              می ریزد از چــــــــــرخ اختر

شسته است گلشن شبانه                باشــــــــــبنم شوق معبر

در رهگذار گل ســـــــــــرخ                 صف بسته سرو وصنوبر 

             

غلامرضا محمدی /کویر /۷۶         

ادامه مطلب

کاشکی شوریده حالی داشتم

 

کاشکی شوریده حـــالی داشتم

مست بودم قیــل وقالی داشــتم

ادامه مطلب

دوست داشتنی وزلال

در مشاهده وبلاگ برادر بسیار عزیزم عبدالحمید ضیایی شاعر،ادیب وجامعه شناس مطلب کوتاه اما دلنشین وعمیق زیر را خواندم وبا اجازه ایشان  در اینجا درج نمودم.باشد تا دربعد تاثیر آن به ایشان کمک کرده باشم وبه عطر آن وبلاگ خویش را معطرهمی سازم:

يادداشت هاي بي مخاطب (8)

بعضي آدم ها بي دليل به دل مي نشينن ، آن قدر دلنشين اند كه نمي شه فراموششون كرد.مرده و زنده شون هم توفيري نداره، هميشه زنده ان ....  يكي از معدود آدم هاي فرزانه به معناي واقعي كلمه   ، مرحوم  علامه طباطبايي بوده.... دوست داشتني و زلال .... اين هم عكسي از كسي كه علامه بود و فيلسوف بود و مفسر قرآن حكيم بود  و هزار لقب  و صفت ارجمند ديگر داشت .... اما سادگي و اندوه دل انگيزش رو ببينيد و قياس كنيد با كبكبه و دبدبه ي  دروغين كاهنان و ارباب معابد روزگارمون !‌..... بعضي ها بي دليل به دل مي نشينن ، هيچ كاريش هم نمي شه كرد....

 

عرض ارادت واحترام به بینندگان وبلاگ

نکته جالب

بابررسی که در سایت وبگذر داشتم معلوم میشود بسیاری از بینندگان وبلاگ ناقابل من از آمریکا وکشورهای اروپایی هستد ومن متاسفانه آدرس آنها راندارم که عرض ارادت کنم. لذا از این طریق به همه همشهریان وهموطنان خارج ازکشور که عنایت ولطف دارند سلام  عرض میکنم ،سلامی چوبوی خوش آشنایی واستدعا دارم کامنتی بگذارند ودر صورت صلاحدید آدرس سایت وایمیل خودرا اعلام فرمایند تاحق ادب را بجای آرم.به هر حال به تک تک عزیزان  از زبان حافظ عرض میکنم :

کجاست همنفسی تا به شرح عرضه دهم

که دل چه میکشـــــــد ازروزگار هجرانش

بدین شکسته ی بیت الحزن که می آرد

نشان یوســــــــــــف دل ازچه زنخدانش..........ایام عزت مستدام.ارادتمند محمدی/کویر/

هدیه ای از یک دوست

 

سررفته غم از جهان دلتنگی من
تقویم من از خزان دلتنگی من
یک خنده طلوع کن مگر پاک شود
صد ابر از آسمان دلتنگی من

این رباعی که سروده ی مصطفی حسن زاده عزیز است خواهری بنام آفاق در بخش نظر ها گذاشته بود منهم گذاشتم  اینجا.هم زیباست ومهمتر اینکه به آفاق عرض ارادت کرده باشم.چرا که طلوع گاه گاه او در وبلاگ من صد ابر غم از آسمان دلتنگی من میبرد

آفاق به تنهایی خود آفاقی است که از کران تا کرانش بهار وباغ وبوستان است

 

در سترون مدرن

           در سترون مدرن   ، 
 

 تنهایی تاغ ها تماشایی است !

  وگیاهان از اصالت خاک، بی ریشه اند

واز نجابت آفتاب بر نمیگیرند

وبوی گل محمدی را نمی شناسند 

 وپرندگان مهاجر می پرسند:  

 پس چرا سرخی لاله ها خونرنگ است؟

****

   تاغ ها را لیاقت باغها نیست    

پشت داستان تاغ ،   داغهای تازه ای نشسته است

که دردهای کهنه ی مرا نشانه میرود

ترس ، اضطراب ،غم

من در این میانه  تنها نیستم

اندوه حیرانی بامن است ..

تنهایی !  افسون ! غربت

درد واژه هایی رها در طوفان:  ،،تاغ.

دلم برای گلواژ ه های چمن عشق گرفته است

موج سراب در جویبارهای  تجمل جاری است

بی دریغی !حتی، که از شاخه ی تاملی بشکفد

وتاغ ها در زلال تغافل سیراب !

وشبیخون مرگهای زودرس در پیش

     +++

ساز ها مرا به حیرتی شگفت می کشند

و رازها مرا به بهت بیکران !!

ومن از ریتم های تند ترنم ها می فهمم  

     که  سمند تیز پای حادثه الزامی است

اما... دریغ !! اینجا مرا ریشه ها در خاک است.

آی محبوب ازلی وابدی  ! عنایتی !

   که ابرهای ایمان وامان بر ما ببارند.  

محمدی /کویر/
 

فقر

فقر چیست...

فقر

فقر؛ گرسنگی نیست،
      عریانی هم نیست،
فقر؛ همان گرد و خاکی است که بر کتابهای فروش نرفته ی یک کتابفروشی می نشیند،
فقر؛ تیغه های برنده ماشین بازیافت است که روزنامه های برگشتی را خرد می کند،
فقر؛ کتیبه ی سه هزار ساله ای است که روی آن یادگاری نوشته اند،
فقر؛ پوست موزی است که از پنجره ی یک اتومبیل به خیابان انداخته می شود،
فقر؛ همه جا سر می کشد،
فقر؛ شب را " بی غذا" سر کردن نیست،
فقر؛ روز را " بی اندیشه" سر کردن است.

برای ریحانه احمد ،عطیه اسمانی زهرای مرضیه (س)

نبیند چشم گردون عاشق اینسان پاک بـــــــــــعد از تو

نتابد مهر ومه راآفتاب از خاک بعــــــــــــــــــــــــــــــداز تو

مرا انبوه این اندوه خواهد کشت میـــــــــــــــــــــــــدانم

مرا این درد آتشناک ،سوزد پاک بعــــــــــــــــــــــد از تو

گل سرخ خدا ،یاس نبی ،ریحانه ی احمـــــــــــــــــــــــد

بهار افتد خزان ،بلبل گریبان چاک بعد از تـــــــــــــــــــــو

پس از تو، هیچ خیری نیست هستی را دگر، بانـــــــــو

وپیش چشم من گیتی است چون خاشاک بعد از تو

حریم عشق را حرمت شکست ایکاش می مــــــــردم

مرا پیک اجل می بست بر فتراک بعــــــــــــــــــــــداز تو

تو لطف محض بودی ،سوختی ،احساس گلگون شد

به حسرت خون چکید از دیده ی ادراک بــــــــــــعد ازتو

مپوشان چشم، بانو با تمام رنج ها از مـــــــــــــــــــن

که ترسم خشم گیرد خاک را افلاک بعد از تـــــــــــــــو

تو شور عشق بودی ،کوثرت میخا نه ی هســــــــتی   

سزد گر بشکند پیمانه ،خشکد تاک بعد از تـــــــــــو

شرنگ فتنه ها، نه ،زخم ها ،نه،تیغ نه ،زهــــــــــــرا

که از پای افکند داغ تو أم ،بی باک بعد از تــــــــــــــو

شب ومهتاب و اشک وچاه ونخلستان وتنهایـــــــــی

مرا افسانه اینسان بگذرد غمنـــــــــــــــاک بعدازتـــو

بگو تا نشکند بغض زمین، از پرده انـــــــــــــــــــــــدازد

غزل پرداز هستی، نغمه ی لــــولاک بعداز تــــــــــــو

و کوثر جاری همواره ی تاریخ خـــــواهد مانـــــــــــــد

وشور انگیز تر ،گلبانک اعطیناک بعـــــــــــــــــــد ازتو   

                غلامرضا محمدی/ کویر / 

ای لعبت سبز پوش لالا/شعری برای درخت/

تصویر سرو هفت هزار ساله ی ابرکوه/استان یزد /

************************

ای لعبتِ ســـــــــــــــــــبز پوش ِلالا

ای عشوه گر ای درختِ زیبـــــــــــا

ای جلوه ای از جمال جانــــــــــــان

ای آینه ی صفا ،سراپــــــــــــــــــــا

لبخند ِخوشِ تو،جاریِ عشـــــــــــق

گلبرگِ تو صد کتاب معـــــنـــــــــــــا

فیضِ نفسِ تو زندگی ســــــــــــــاز

لطفِ طرب ِتو عالـــــــــــــــــــــــم آرا

مفتون ِتو لاله های ِوحشـــــــــــی

مخمور تو نرگسانِ شـــــــــــــــــهلا

ای در قدمت بنفشه بیتــــــــــــــاب

ای در حرمت چمن شــــــــــــــکوفا

آمیزه ی اشتیاق ومســــــــــــــتی

در جذبه ی دلکش ِتو پـــــــــــــــیدا

شیدای تو خوشه های ِپرویـــــــــن

سرگشته ی توعروسِ دریـــــــــــــا

آنجا که تو یی،بهار ِهستی اسـت

آنجا که تویی ،بهشت آنجــــــــــــا

نقاشِ ازل چوبست نقشــــــــــــت

صحرایِ خیال شد طـــــــــــــرب زا

تسبیح ِتو درقیام ،بشــــــــــــــکوه

تصنیف ِتو با صبا ،معمــــــــــــــــــا

شور تو ترانه ساز ِبلبــــــــــــــــــل

شوقِ تو گره گشای ِدلــــــــــــــــها

 چون زلف ِتو شانه میزند بـــــــــاد

رقصِ تو خــــــوش است وخاطر ِما

وقتی که دل از غــــم است لبریـــز

بالای ِتو می کنم تمـــاشـــــــــــــــا

از قامت نازِتو خــــــــــــــــــزان دور

ازجانِ تو چشمِ بد،مبـــــــــــــــــرّا

 من تشنه تر از کویر دیریســــــت

صهبایِ تو می کنم تمنّــــــــــــــــا

محمدی /کویر /سروده ای از سال ۷۱ا/تقدیم به همه ی سرو قدان چمن عشق وهمه ی درختان خدا

حسرت گل چیدن

            بلبلان وقت گل آمد که بنالند ازشوق            نه کم از بلبل مستی تو بنال ای هشیار

توی یزد ما بهار میاد ومیره ما گل وبلبل وچمن وگلستان وبوستانی نمی بینیم که از شوق بنالیم  واز شور بخوانیم ،البته چرا از نیمه ی اسفند تا پنجم ششم عید، گرد باد ها وطوفانهایی میاد که  مگو ومپرس وگاهی به طور وحشتناکی چنان وزیدن میگیره که اگر گل وبوته ای هم تو ی سم وسوراخی سبز شده باشه از جا میکند وبه پرواز در میاره وذوق همه را کور میکنه ،حالا چه به حال و روز خونه های تازه  تمیز شده میاره  خدا میدونه .اینجا کویر است ولب تشنه ،عطش است وآتش ودو فصل بیشتر نداره :زمستون وتابستون .ومردم البته بیش از کویر، تشنه گل وبوستانند وشیفته ی باغ وگلستان  واینم بگم که باغ وگلستون بعضی ها مثل من، همین مردم خوب ونجیب  و مهربونند وچمن لاله من، دوستان وسرو قامتانی هستند که تعدادشون هم خدا را شکر کم نیست .در این دیار، صحرایی برای تماشای بهار نیست ومرغان چمن دیریست کوچیده اند ،سرو در باغ به رقص نمی آید وباد گیسوی درختان چمن شانه نمی کنه وبوی نسرین وریحون در آفاق نمی پیچه ،ابرها بارون را دریغ داشته اند ونه آدمیزاده به طرب میاد ونه بید وچنار .هر چند با وجود همه ی اینها زمزمه ها بلند است که :

نعمتت بار خدایا زعدد بیرون است                               شکر انعام تو هرگز نکند شکر گزار

بهر حال ما یزدیها حسرت گل دیدن وگل چیدن داریم وبخاطر همین هم من در وب گردیهای خود دامنی گل فراهم آورده ام تا به یزد ومردم خوبش تقدیم کنم 

 

 

ادامه مطلب

به یاد روز های پر نشاط دبستان وشعر های خاطره انگیزش

.

 

 

گفت‌و‌گو با اکبر قره‌داغی ‌که شعرهای ‌کتاب‌های درسی را جمع‌آوری ‌کرده است

**********

 کافی است از افراد قدیمی درباره درس و مدرسه بپرسید. حتما هم از فلک شدن‌ها و کف‌دستی خوردن‌ها خواهند گفت و هم از شعرهایی که از کتاب‌هایشان به یادشان مانده. شعرهایی که اگر در یک جمع آنها را بخوانند، معمولا جوان‌ترها حتی یک مصراعش را هم بلد نیستند و بعد صدای افسوس و دریغ...

ادامه مطلب

گشت وگذاری در مسجد جامع کبیر یزد (شاهکار زیبایی درمعماری اسلامی )

مسجد جمه است یا معراج جان

      سجده گاه خاکی افلاکیـــــــــــــان        

                                              مسجد جمعه است یا معراج جان

                                             سجده گاه خاکی افلاکیـــــــــــان     

ادامه مطلب

سیزده به در،حسن ختام نوروز وسرآغاز رویشی نو

 

شور بلبل میدهد یادم که مستــــــــــــی پیشه کن

عکس گل در آب می گوید که می در شیشه کن

بیچاره عدد سیزده که به این روز افتاده است وگرنه دلایل محکم واتفاق نظر در نحس بودن آن نیست .تنها افسانه ها واساطیری وجود دارند که سیزده را منحوس وبدخاطره ذکرکرده اند .

ادامه مطلب

غافلی از قدر جوانی که چیست.

فصل شیرین تبسم ها و ترنم ها رسیده است .هر چند من نگران غنچه هایی هستم که طرز و رنگ تبسم را از یاد برده اند .
ادامه مطلب

دردمند قصه ی توام/شعری برای یزد

 

درکرانه ی کویرِ شعله بار

درمیانِ دشتهایِ آتش وعطش

مانده شهری از قرون به یادگار

مانده گوهری گران به روزگار

مثل آسمانِ نیلیِ کویر، صاف

مثل شیرکوه ،سربلند

مثل کهکشان، ستاره بار

داغدارِ قرن هایِ درد

دردمندِ داغهایِ دور

ساده وصمیمی وصبور

**

شهر ِریشه دارِ پر شکیب

شهر پر فرازِپرنشیب

شهر سربلندِ  سر به زیر

شهر اشک و شور وشوق

شهر عشق های ِ پاک

شهر عاشقانِ آشنا

شهر سینه هایِ آینه

شهر دستهای پینه دار

شهرِ اتصالِ دین ودل

شهرِ اتصالِ عشق وعقل

شهرِ چشمه های ِاشک    در فراقِ چشمه های خشک

شهرِ قلبهایِ بی قرار، در فراق ِقریه هایِ بی تپش   

شهرِ کوچه هایِ آشتی کنان

کوچه های ِعاطفه

نهرِجاریِ زلالِ زندگی

شهر مردمانِ سخت کوش

شهر مردهایِ آهنینِ الغدیر

شهر عزم هایِ آتشین

شهر شاهدانِ نامدار

شهر پیشتازِصحنه هایِ انقلاب

شهر صف شکن ،طلایه دار

شهر عاری ازبلایِ التقاط

شهر حوزه وحضور

شهر دسته هایِ نابِ سینه زن

شهر روضه ونذور

شهر مسجد ومناره واذان

شهر زمزم ِصفایِ زندگی

باترنم ِنیایش ونیاز

وادی صدوقیِ بزرگ

آن شهیدِ جمعه ونماز

شهر مسجدِ بلند ِجامعِ کبیر

شاهکارِجاودانیِ هنر

آیتِ کمالِ خاکیانِ پاک

هر کتیبه نقشی از نگار

هر نوشته رازی از جمال

برده تاعروجِ آسمان ،دو دستِ سبز

تا به ارمغانِ خاکِ تیره آورد

خوشه خوشه چلچراغِ کهکشانِ عشق

هم به میهمانیِ خدا بَرَد، مدام

خیلِ عاشقانِ تشنه با اذانِ عشق

شهر صنعتِ قنات

طرفه کار ِپر شگرفِ دستهایِ جستجو

 شاهکار پنجه هایِ تشنه لب

جلوه گاهِ جوشش وطلب

 **

در تنِ زمینِ گرم

آن زمین که شسته دستِ آرزو زِ میغ

از کرانه تا کرانه ی عطش

درعبور ِبی قرارِ موجِ اشتیاق

مانده رگ رگِ حیاتشان هنوز

بی زلالِ آبِ زندگی ،دریغ

شهر کارخانه هایِ زرنگار

شهر ترمه ی لباسِ دوست

شهرِ رنگِ دلکشِ حَنا

شهر قلعه ورباط ودِژ

شهرِ تاغ وگز

شهر گرد بادهایِ تلخ

شهر تپّه هایِ رهسپارِ شن

شهرِ رازِ رویشِ جوانه درعطش

*****

دردمندِ قصّه ی توأم

ساده ی صمیمیِ صبور

می برم ترا به بالهایِ عشق

میدهم ترا زِ کوچه های دل عبور

می نشانمت به شانه هایِ شوق

می رسانمت به کویِ آرزو

تا بسازمت همیشه، سبزِ سبز

میکشم بپایِ تو هزار نهرِ آب

چشمه چشمه ،جو به جو

تا ترانه ات سمن کشد به رقص

تا ترّنمت چمن کشد  به شوق

غرقِ آب ودانه میکنم ترا

غرقِ درجوانه می کنم ترا

غرقِ در ترانه می کنم ترا

مژده میدهم ترا که ابرهایِ بارور

مژده میدهم ترا که آبِ شاخه هایِ رودِ عشق

مژده میدهم ترا که آبهایِ سیمگونِ زنده رود

بوسه برلبان تشنه ات زنند

یزد/محمدی/کویر/

سال نو مبارک

باد بهار آمد و آورد بـــــــــــوی تو       

شد تازه باز  در دل من آرزوی تو

پیشاپیش آمدن بهار وسال نو را به همه دوستان وخوانندگان عزیز تبریک عرض میکنم  وامیدوارم پرندگان خوشبختی وسعادت شانه های سر افراز شما را نشانه روند

عالم شکرستان شد ...
تاباد چنین بادا...

شب رفت صبوح آمد...
غم رفت فتوح آمد...

خورشید درخشان شد...
تاباد چنین بادا..

عید آمد وعید آمد...
یاری که رمید آمد...

عیدانه فراوان شد...
تا باد چنین بادا...
مولانا